Een foto met een verhaaltje. Meer dan drie dampende hoofden en evenveel duimpjes omhoog.
Het is een onschuldige avond in Barger-Compascuum. De temperatuur is, begin september, aangenaam. Het gymzaaltje in het dorp is open en vult zich langzaam met kinderen. De jongens via de linker kleedkamer, rechts de meisjes. De een in het oranje-zwart, de ander volledig roze getooid.
Papa, mama, opa of oma krijgt een kusje en de F’jes van HVC snellen zich de trainingsvloer op. Verhalen over een nieuwe cavia worden gedeeld met de trainer, terwijl twee anderen nog voor de start van het uurtje trainen achter elkaar aan rennen. Waarom ook niet. Met vallen, een klein schaafplekje en heel soms eventjes tranen tot gevolg.
Sprongschotje en kringgesprek
In een uur tijd worden alle basisdingetjes in de handbalsport geoefend. Na een tikspel wordt er gedribbeld, over gegooid, de linker (of rechter) been voor gedaan tijdens een beginnend sprongshotje en aan het eind een spelletje. Als de kinderen goed hebben geluisterd, tenminste. En de meegenomen knuffels kijken een uur lang toe.
https://www.instagram.com/p/CE19tH4JedS/
Papa, mama, opa of oma meldt zich om 19:00 stiekem in de deuropening van een van de kleedkamers. Het kringgesprek is nog bezig. Vol enthousiasme wordt gedeeld over het gemaakte sprongschot, de aanstaande rekentoets en opnieuw de cavia. In volle vaart spoeden de F’jes zich naar de ouders. Twee bekers worden vergeten. En een bal. Gelukkig let mama wél op. Rugtas weer gevuld en naar huis.
De start van iets moois
Zo zijn we allemaal begonnen. Op een onschuldige maandagavond in het dorp. Op de foto mogen de jongemannen na de tijd samen terug naar huis fietsen. De eenling op links woont dichtbij en de twee gastjes op rechts zijn broertjes. Samen uit, samen thuis.
De maandag zit erop. Volgende week een nieuwe. Een nieuwe training, leermomenten en belevenissen. De start van iets moois.