Ga er maar aanstaan. Op je vrije zondagmiddag voor een groep met briesende mannen staan. Hennie Hooiveld (49) doet stiekem niets liever.
Coach, jeugdtrainer, de organisatie van het kamp, recreant. “En dan ben ik ook nog bijna tien jaar secretaris van de club geweest”, vult Hennie zelf aan. Door haar vele vrijwilligerstaken binnen de club is ze en voorbeeld voor velen.
“Het is leuk iets voor anderen te betekenen. Dat geeft me een goed gevoel. Daarnaast is het een mooie invulling van mijn week. Ik zit niet graag stil. Ja, misschien heb ik in het verleden teveel taakjes op me genomen, maar HVC betekent ook veel voor me”, legt Hennie uit.
Nog even door
Op vrijdagavond komt ze samen met dorpsgenoten Jolanda Jalving-Eising en Saskia Steeman met DOS uit in de recreantencompetitie. “Dit jaar word ik 50. Dat vond ik wel een mooi moment om te stoppen, maar dat gaat nu niet gebeuren. We hebben dit seizoen geen wedstrijd gespeeld. Dat is geen manier om afscheid te nemen. Ik ga nog maar even door!”
“Heel soms haal ik iemand naar de kant die dan een beetje gaat mopperen”
De meest opvallende taak van Hennie binnen de vereniging is die van coach van heren 2. “Ik vertel wel eens op mijn werk dat in het weekend veertien volwassen mannen naar mij luisteren”, lacht Hennie. “Toen ik bij de damesploeg stopte stelde ik dit voor aan toenmalig voorzitter Marlies Harms. Ze wenste me heel veel succes. Ik vond het in het begin wel even spannend, want het zijn toch mannen met een eigen willetje en het ging er soms niet zoetsappig aan toe op de bank. Verbazingwekkend genoeg luisteren ze allemaal naar me.”
Rommeltje op de bank
Na de wedstrijden van de jeugd, dames en heren 1 op landelijk niveau bleef Hennie vaak al even zitten voor het toetje. “Het was altijd een rommeltje op de bank van heren 2. Iedereen wilde speelminuten maken. Ik vond dat het wel tijd werd voor wat meer orde”, legt ze uit. “Inmiddels zijn we twee seizoenen verder en kan ik zeggen dat de samenwerking heel goed is. Ik begin vaak in de sterkste opstelling en dat wordt geaccepteerd. Ik probeer de speeltijd zo goed mogelijk te verdelen. Heel soms haal ik iemand naar de kant die dan een beetje gaat mopperen, maar even vaak komt iemand zelf naar de kant met een zere enkel.”
Zo blijft Hennie druk voor HVC. “Het maakt mijn weekend. Alleen het korte praatje bij het halen van het kopje koffie aan de bar mis ik al. Het zijn de kleine dingen.”