De liefde heeft doelvrouw Lindsay de Beeld (29) uit Dronten naar Drenthe gelokt. Nu speelt de voormalig judoka zelfs met haar vriendin Kelly Kip (26) al een aantal seizoenen voor HVC. “Als we thuiskomen kunnen we nog een hele avond over de wedstrijd praten.”
Ze had tot een aantal jaar terug nog nooit een handbal aangeraakt. Laat staan dat Lindsay had bedacht zich ermee te laten bekogelen. “Ik had nog nooit een wedstrijd gezien, zal ik je vertellen”, biecht Lindsay op. Inmiddels is de keepster van de dames helemaal verkocht. Aan de sport, HVC en Kelly. Ze wonen samen in Emmen.
Na een blinddate in Zwolle bleek het te klikken tussen Kelly en Lindsay. Toen de twee eenmaal verkering hadden besloot de Drentse van de twee haar vriendin eens mee te nemen naar de woensdagavondtraining bij HVC in Zwartemeer. “Ik vind handbal de mooiste sport. Als het op televisie is moet ik het ook zien. Als Lindsay over kwam uit Flevoland en ik ging trainen, zat ze wel eens met mijn ouders op de bank op mij te wachten. Toen bedachten we dat ze ook wel een keertje meekon”, legt Kelly uit.
Sportfanatiek
En daar stond Lindsay. Tussen tien teamgenoten van Kelly met een handbal in haar hand. “Ze wilde eerst gewoon in het veld”, gaat Kelly verder. “Maar ik zag al snel dat, dat lastig was. Op latere leeftijd alle looplijnen en regels nog leren is echt heel moeilijk. Op die avond hadden we geen keepster en dus vroeg Gerda, toenmalige trainster en coach, of Lindsay wilde invallen. En dat ging meteen best goed!”
“Ik ben totaal niet bang voor de bal”
“Ik pakte meteen wat balletjes”, glimt Lindsay. “Ik ben wel sportfanatiek, snap je? Ik heb altijd vrij hoog gejudood en zes keer per week getraind. In het doel wilde ik gewoon alle ballen tegenhouden. Een goede techniek heb ik niet, maar ik ben totaal niet bang voor de bal en mijn fanatisme kan aanstekelijk werken voor de verdediging.”
Door de grond zakken
De eerste keer dat Lindsay haar vriendin in het oranje van HVC zag, was ze niet meteen verkocht. “De avond ervoor had Kelly een feestje en dus ging het haar op die zondagmiddag in Klazienaveen niet zo goed af. Terwijl ze de week ervoor op de website van HVC nog als uitblinker was getipt”, lacht Lindsay. Kelly: “Ik had een andere wedstrijd moeten kiezen. Ik miste een break-out voor open doel en kon, met Lindsay op de tribune, wel door de grond zakken.”
Toch kwam het goed met het duo. Lindsay besloot lid te worden van HVC. “Ik ben meteen goed opgenomen in de groep”, zegt ze. “Het zijn leuke meiden. In de coronatijd fiets ik ook met teamgenoten Marloes Kranendonk en Linda de Ruyter. Dan komt Linda Vieveen een kopje thee drinken bij Kelly. Ik had nooit gedacht dat handbal mijn sport zou worden en dat ik dat bij een club als HVC zou doen, maar nu zou ik niet anders meer willen.”
Hele avond door
“In het begin waren we wel wat bang dat het op sommige momenten onze relatie op spanning zou zetten”, geeft Kelly eerlijk toe. “Toen ik nog voetbalde waren er ook stelletjes in de ploeg en die waren na de tijd nogal vaak aan het kibbelen. Maar eigenlijk hebben we daar helemaal geen last van. Als het tijdens de voor- of nabespreking in de kleedkamer over Lindsay gaat houd ik mijn mond. Andersom doet Lindsay dat ook. Als we thuiskomen kunnen we nog een hele avond over de wedstrijd praten. Dat is erg leuk.”
“Je begrijpt elkaar nog beter, omdat je in dezelfde situatie zit”
“Het is heel mooi dat we dit samen kunnen delen”, vult Lindsay aan. Kelly neemt over: “Je begrijpt elkaar nog beter, omdat je in dezelfde situatie zit. We hebben misschien wel geleerd nog meer en beter met elkaar te delen. Dat begint dan bij handbal en gaat door over andere dingen. Je zou kunnen zeggen dat spelen voor HVC ons dichter bij elkaar heeft gebracht.”