Aanstaande zondagmiddag maken de dames van HVC tegen V&S 2 het debuut in de eerste klasse. Trainer/coach Gerda Lambers raapte de ploeg zo’n drie jaar geleden op met als beloning het kampioenschap in de tweede klasse. “De dames moeten wat harder worden.”
Terwijl het been van Gerda Lambers onverminderd wiebelt is de training van vrijdagavond onderwerp van gesprek. “We leggen wat meer nadruk op kracht”, laat Lambers, wiens dochter Anouschka als doelvrouw bij de selectie aangesloten is, weten. “Dat is onder meer een vlak waar we stappen in kunnen maken. Vanuit de A-jeugd is een groot deel van het groepje doorgegaan naar de senioren. Ze worden ouder en daar hoort wat meer kracht bij.”
Pittig
De dames kenden, met opponenten als DOS en Actief Klazienaveen, een hele pittige voorbereiding. “Maar dat is helemaal niet erg”, vertelt de hoofdcoach. “Afgelopen jaar zijn we kampioen geworden en hebben we heel veel wedstrijden gewonnen. Als promovendus moeten we eraan wennen dat we meer wedstrijden gaan verliezen. Resultaten zeggen me niet zoveel. Ik heb de groep de afgelopen maand zien groeien.”
“Ik heb de groep de afgelopen maand zien groeien”
Het gewiebel met het been maakt even plaats voor een wijzend vingertje. “De dames moeten wat harder worden”, zegt ze gedreven. “In de dekking moeten we leren uitdelen. Je speelt een klasse hoger. Er wordt meer van de speelsters gevraagd. Met Inge Maatje hebben we een hele goede vervanger gevonden voor de geblesseerde Esmay (Horstmann, red.). We moeten haar een handje helpen.”
Trots
Gevarieerd aanvalsspel was de sleutel van het kampioenschap van afgelopen jaar. “Het zijn allemaal goede speelsters met veel talent”, weet de dorpeling. “Nu moeten ze dat benutten. Vanuit een sterke dekking moeten we in ons spel komen. En als dat niet meteen lukt, moeten we de kop niet laten hangen. We moeten het samen doen. Dat weten ze heel goed.”
“We moeten het samen doen”
Sinds de A-jeugd heeft Lambers, met collega Hennie Heijne, een groot deel van de ploeg onder haar hoede. Zondagavond wacht in Groningen de eerste wedstrijd in de eerste klasse. “Daar zijn we best een beetje trots op, hoor”, perst de altijd bescheiden trainster eruit. Zo’n vier jaar geleden kwam een geprofessionaliseerde HVC-ploeg al eens uit in de hoogste afdelingsklasse. “We moeten proberen een aantal teams onder ons te houden. Dat hebben we in ons als we hard voor elkaar willen werken.”