Sinds 2011 staat het weekend van de familie Kuiper uit Barger-Compascuum in het teken van handbal. En daar kijken Anouk (12), Esmee (15), Karin en René (beide 42) weer naar uit.
“Ik denk dat ik zo’n zes wasjes in de week draai.” Moeder Karin zorgt ervoor dat de spelende leden van haar gezin weer met schoon shirt, broek en verse sokken op het veld staan. Dochters Anouk en Esmee spelen respectievelijk in de D-jeugd en dames B. Op zondag komt René na een lange week in de vrachtwagen met heren 2 in de baan.
“Soms zijn we op zondag over heel het Noorden verdeeld”
Wassen is zeker niet het enige aandeel van Karin. Ze was jarenlang lid van de Technische Commissie. “Toen Esmee als 6-jarige begon te handballen ben ik gevraagd in die commissie van HVC te gaan. Waar we helpen kunnen, helpen we. Dat is voor ons niet zo moeilijk. Zo’n vereniging draait op vrijwilligers en als ouders van Esmee wilden we dan ook ondersteunen”, legt Karin uit.
Altijd een DOS’er
Vader René is op handbalgebied de inspirator van het gezin. Met DOS uit zijn geboortedorp Emmer-Compascuum speelde hij op niveau. Eenmaal verkast naar Barger-Compascuum begon het weer te kriebelen. “Toen Esmee ervoor koos te gaan handballen ben ik eens bij het 3-tegen-3-toernooi gaan kijken”, gaat René bijna tien jaar terug. “Spelers van heren 2 Steffan Heijne en Martijn Heller waren al een tijdje tegen me aan het zeuren dat ik bij HVC moest komen. Dat was eerst een no go voor me, want ik was altijd een DOS’er. Maar die decembermiddag in de gymzaal veranderde ik van gedachten. Waarom zou ik ook niet voor HVC kunnen spelen? Het aanmeldingsformulier was snel ingevuld.”
Nu regeert handbal de week van de ‘Kuipertjes’. “Maar we zeggen tegen onze kinderen: school gaat voor!”, wil Karin eventjes heel duidelijk maken. Maar eigenlijk wringt het gezin zich vooral in allerlei bochten op tijd op de training of wedstrijd te komen. “Soms zijn we op zondag over heel het Noorden verdeeld. Ik ga vaak met Anouk mee en René is de afgelopen seizoenen vaak coach van Esmee geweest. Als hij tijd over heeft fluit hij de wedstrijden van Anouk.”
Spannende jeugdfusie
“Ik kan op de tribune zitten of een wedstrijdje fluiten. Dat maakt voor mij niet zoveel verschil”, haalt René, voormalig trainer van de recreanten van HVC, zijn schouders op. Het vrijwilligersbestand van het gezin blijft zich uitbreiden. “Dan maak ik de actie ook nog eens van dichterbij mee. Soms moet ik tape over mijn mond plakken, want ik ben direct en geef stiekem graag tips aan de ploeg. Ik vind het heel mooi mijn kinderen te zien handballen. Mijn ouders waren er in mijn beste tijd op het veld niet vaak bij, dat wilde ik graag anders doen. Je merkt ook dat Anouk en Esmee dat heel leuk vinden.”
“Je wilt er natuurlijk voor zorgen dat die kinderen hun energie kwijt kunnen”
De ouders maken de jeugdfusie met DOS van dichtbij mee. Zowel Anouk als Esmee speelt sinds dit gemankeerde seizoen samen met leeftijdsgenoten van de club uit Emmer-Compascuum. “Dat was in het begin wel even aanpassen, hoor”, zegt Karin. René vult aan: “Maar dat zijn we als vereniging zonder sporthal niet anders gewend. Het is brengen en halen. Daar doen we niet zo moeilijk over. Je wilt er natuurlijk voor zorgen dat die kinderen hun energie kwijt kunnen. Zeker in de coronaperiode heb ik gemerkt dat, dat voor hen heel belangrijk is. Hopelijk kunnen we in de lente weer aan de slag.”
Extra wasje
Door de pandemie moest het gezin opeens op zoek naar andere activiteiten in het weekend. Karin besluit: “In het begin vonden we het heerlijk. Even geen vol programma. We zijn veel gaan wandelen en hebben vaker dan in een normaal handbalseizoen mensen opgezocht. Maar nu heeft het lang genoeg geduurd. Alleen Anouk heeft dit jaar een wedstrijd gespeeld. Esmee en René wachten al een tijdje. Ze willen zo graag. Ja, dan draai ik graag een extra wasje, hoor.”