Meer Nieuws

Hilbrands al jaren langs de lijn: Eigenzinnig en verbindend

By 8 augustus 2019 No Comments

Wanneer je de clubnaam HVC laat vallen, is de kans groot dat binnen drie zinnen ook de naam ‘Albert Hilbrands’ valt. Of de haardos, list of leren coachtas van de dorpeling passeert de revue. De oud-divisiespeler uit Barger-Compascuum is als tacticus niet meer weg te denken bij HVC. 

Tekst: Stijn Steenhuis
Foto: Jasper Steenhuis

Of Hilbrands, in de zon met een peukie op zijn lip, aan het begin van het interview een hoogtepunt uit zijn spelerscarrière kan noemen. Na even turen in de tuin schudt hij van niet. Hij neemt een teug lucht: “Ik heb het nooit belangrijk gevonden veel doelpunten te maken. Zowel als speler als coach niet. Ik kan me nog een wedstrijd herinneren dat ik een medespeler zeven keer vrij voor de keeper zette. Niet dat ze er allemaal ingingen, natuurlijk. Maar dat is me bijgebleven. Het draait bij mij om het team.”

Kenners noemen Hilbrands een van de, dan wel dé, beste spelmakers die ooit in het shirt van HVC gespeeld heeft. Hij maakte deel uit van de generatie die vanaf 1990 in de eerste en tweede divisie speelde. “Toen ik zeventien was regelde ik al veel in het veld”, grinnikt Hilbrands. Het sigaretje wordt afgewisseld met een colaatje. “Ook als coach ben ik daar een voorstander van. Het team staat in het veld en kan het meteen omzetten.”

2010
Snel wil Hilbrands, wiens dochters Tessa en Vera al jaren bij HVC spelen, het gesprek sturen. Sinds 2010 is hij na jaren inactiviteit coach bij de vereniging. Een rol die hem als een jas past. Of in het geval van Hilbrands: een rol die hem als een trainingsjasje past. “In 2010 zat ik samen met Rob Vieveen eens te filosoferen. We wisten dat er vier jeugdspelers uit Barger-Compascuum twijfelden om de fusie met Hurry-Up door te zetten. Gerrie Schuler wilde wel in het team spelen, Joerik Grummel, Albert Menzen, zelfs Wouter Cremer. Zo kwamen we op een mannetje of acht à negen. Ik had al een tijdje niets voor de club gedaan, maar het voelde meteen goed met dit team te werken.”

“We vonden het niveau van de vier jeugdspelers eigenlijk behoorlijk tegenvallen”

Hilbrands begint te grinniken. Een scherpe gedachte schiet hem te binnen. Dat verklapt de grijns op zijn gezicht. “We vonden het niveau van de vier jeugdspelers eigenlijk behoorlijk tegenvallen”, lacht Hilbrands. “We dachten: ze komen van Hurry-Up. Een eredivisieclub op dat moment. Die zullen veel geleerd hebben. Uiteindelijk viel dat wat tegen. Ik kan me de eerste wedstrijd van de nieuwe ploeg in de tweede klasse nog herinneren. In Slochteren begon SGV met de bal. Albert Menzen verrichte meteen een vangbal en in de break-out wisten we te scoren. Toen dacht ik: we kunnen nog wel eens kampioen worden.”

Provoceren
In twee seizoenen op rij verloor het nieuwe eerste herenteam van HVC een enkele wedstrijd. In 2012 debuteerde de ploeg in de hoofdklasse. “Eigenlijk zijn we op landelijk niveau nooit in degradatiegevaar gekomen. Best knap”, beseft Hilbrands. “Ik leerde in de eerste jaren als coach ontzettend veel. Een eye opener is voor mij het belang van communicatie geweest. Nooit ten koste van de waarheid de vrede willen bewaren. Af en toe moet je impopulaire maatregelen nemen. Als je iemand apart neemt en een goede uitleg hebt dan ontstaat er vaak, in het belang van het team, begrip voor de keuze.”

Naast het overkomen van Hilbrands, eigenzinnig brilletje met een nog eigenzinniger kapsel, staat de voormalig spelmaker vooral bekend om zijn gewaagde uitspraken. “Ik probeer spelers te prikkelen. Soms hoort daar een beetje provoceren bij”, verklapt hij. “Iedere speler moet je anders benaderen. Dat heb ik in de jaren als coach geleerd. Op de een lever je in de groep kritiek. Om hem te motiveren. Bij een ander werkt dat averechts. Daarin ben ik wel eens op mijn bek gegaan.”

Jongere mensen
“Als iemand, die niet bijzonder veel talent heeft, er veel voor doet en het lukt, dan maakt dat me erg blij. Daar geniet ik van. We worden er niet voor betaalt en dus moeten we ervoor zorgen dat het leuk is. Ik denk ook dat, dat een belangrijke kracht is van het huidige eerste team aan de mannenkant. De jongens spelen in de ploeg, omdat ze het naar hun zin hebben. De spelers van buitenaf – denk aan Thijs Baarveld, Yannick Meijeringh en Jim Macro – blijven plakken. Dat zegt veel”, glundert Hilbrands.

“De spelers van buitenaf blijven plakken. Dat zegt veel”

Één keer beproefde hij (“Dan begint het toch te kriebelen, ja”) zijn geluk binnen de lijnen. “Tegen V&S. In de beker. Dat was geen succes. Ik speelde alleen in de dekking en werd aan alle kanten voorbij gelopen”, grinnikt Hilbrands. De dorpeling is erg blij dat hij in 2010 ervoor heeft gekozen zich weer als vrijwilliger in te zetten voor HVC. “De herentak zakte, na een samenwerking met Hurry-Up, wat in. Harry’s Team was er, maar die trainden totaal niet. Al vrij snel na het opzetten van het team had ik het idee er goed aan gedaan te hebben. Ik vind het erg leuk om met jongere mensen te werken. Daar krijg ik energie van.”

Sociale functie
“Een vereniging als HVC heeft eigenlijk vooral een sociale functie”, gaat Hilbrands verder. Gedurende het interview schiet de zon onder de schutting en trekt hij zo af en toe aan zijn lichtbruine afritsbroek. “Als je geluk hebt, heb je een groep waarmee je tot op een bepaalde hoogte kunt presteren. Als dat er niet is, is er ook geen probleem. Je hebt het met elkaar naar de zin. En dat betekent niet dat je, je altijd maar moet lam zuipen. Het zit hem in de kleine dingen. Samen dingetjes vieren of een vrijdagavond in de kantine.”

‘Ik heb ze even bekeken en ze kunnen er helemaal niets van.’ De vaste openingszin van Hilbrands in de kleedkamer. Het zorgt vlak voor de wedstrijd voor hilariteit binnen de spelersgroep. “Dat is ook de bedoeling. De spanning er even afhalen”, legt Hilbrands uit. Een van de vele eigenaardigheden van de tacticus. “Ik heb door de jaren heen veel over coaches gelezen. Bijvoorbeeld over Mourinho en Louis van Gaal. Als je zeven keer per jaar in de rust uit je plaat gaat, luisteren spelers bij de achtste keer niet eens meer. Je moet vooral niet denken dat je als coach belangrijker bent dan de groep, trouwens.”

Kampioenschap
Als assistent van Annelies Smeets, die sinds 2016 de herenselectie onder haar hoede heeft, maakte Hilbrands het kampioenschap in de hoofdklasse A mee. “Dat vond ik prachtig, geweldig. De inzet van de groep is beloond. Dat maakt me erg trots. Kijk, verdorie, waar we vandaan komen. Een klein dorpje, met een relatief kleine vereniging, terug op een mooi niveau. Toen we de een na laatste competitiewedstrijd verloren van Cometas en de koppositie verloren, heb ik de spelers van Cometas al uitgenodigd voor ons kampioensfeestje. Ja, echt waar. Ik wist zeker dat zij gingen verliezen van Hurry-Up 2 en dat wij zouden winnen van UDI.”

“Kijk, verdorie, waar we vandaan komen”

Het asbakje in de tuin is inmiddels aardig gevuld. “Ik heb geprobeerd door de jaren heen de mensen binnen de club of groep te leren kennen. Wat hen interesseert, wat ze belangrijk vinden. Zo weet je hoe je ze moet benaderen”, besluit Hilbrands. “Zo ontstaat binding. Je wilt geen duiventil zijn, waarbij spelers komen en gaan. Aan clubhoppers heb je niets. Handbal is een teamsport.”